خبرگزاري ميراث فرهنگي_ گردشگري_ ايرانيان در طول تاريخ هيچ گاه شادي را فراموش نکردند. اگر نگاهي به تقويم زرتشتيان بيندازيم آن قدر جشن ديده مي‌شود که شايد کمتر ملتي به اين اندازه بهانه‌اي براي شادي کردن داشته باشد.

اما نبايد از ياد برد که واژه جشن به معني ستايش و نيايش است؛ پس در جشن ايراني هميشه ستايش و نيايش خداوند يگانه موردتوجه بوده و اصولاً شادي بدون حضور اهورامزدا در ايران جايي ندارد.

گاهان بارها جشن‌هايي هستند با سابقه‌اي بسيار کهن که هنوز در بين زرتشتيان ايران رواج دارند. اين جشن‌ها 6 بار در سال و هر بار به مدت پنج روز برپا مي شوند.
ابتدا واژه گاهانبار يا گاهنبار يا گهنبار را بررسي مي‌كنيم.
اين کلمه را به چهار صورت معني نموده اند که هر کدام از آنها مي تواند درست باشد:
نخست به معني زمان هاي به ثمر رسيدن يا بار دادن، دوم زمان انبار کردن، سوم زمان بارعام دادن، چهارم زمان گاهان(گاتها) خواني.

فلسفه برگزاري گاهنبارها  
جشن‌هايي به قدمت گاهانبار که حتي قبل از زرتشت نيز برخي از چهره هاي آن در ايران رواج داشته است را از سه ديدگاه مي توان نگريست، سه ديدگاهي که کامل کننده يکديگر مي‌باشند.
ديدگاه اول گاهانبارها، جشن هايي هستند با پيشينه کشاورزي، بدين مفهوم که زمان برگزاري دوره‌هاي(چهره هاي) گاهانبار با زمان هاي ويژه زندگي کشاورزي هماهنگي دارند.

در نزد آريايي ها قبل از رسيدن به ايران(زماني، سال داراي دو فصل تابستان بزرگ و زمستان بزرگ بوده است، تابستان بزرگ از فروردين تا پايان مهر ماه و زمستان بزرگ از آبان تا پايان اسفندماه بوده است.) اين جشن در زماني برگزار مي شود که علوفه را بايد درو کرد.

با نگاهي به زمان هاي برگزاري بيشتر چهره هاي گاهانبار مي توانيم آن را داراي پيشينه اي کشاورزي بناميم.

در ديدگاه دوم، گاهانبارها را جشن آفرينش مي دانند و معتقدند که خداوند آفرينش خود را در 6 مرحله تکميل نموده است که همزمان با اين مراحل جشن هاي گاهانبار برگزار مي گردد.

در ميديوزرم آسمان، در ميديوشهم آب، در پيته شهم زمين، در اياسرم گياه، در ميدياريم حيوان و در همس پت ميديم گاه انسان را آفريده است و بدين ترتيب در طول يک سال، آفرينش خداوند انجام پذيرفته است.

ديدگاه سوم اين گونه بيان مي‌کند که از اهداف اصلي برگزاري گاهانبارها داد و دهش مي‌باشد. گاهانبارها جشن‌هايي هستند که از ديرباز در بين ايرانيان براي بخشش و خيرات شکل گرفته‌اند. جشن هايي که هر کس از هر قوم و مذهب مي تواند در آن حضور يابد و برابر با ديگران، فقير و غني با هم بر سر يک سفره از يک خوراک بهره ببرند و بدين گونه است که ايراني‌ها از ديرباز در انديشه از بين بردن طبقات اجتماعي بوده اند.

برگزاري گاهنبارها
در سپيده دم روز نخست هر چهره، در آتشکده مراسم واج يشت برگزار مي شود يعني يکي از موبدان تمام يسنا (يکي از 5 بخش اوستا) را مي خواند و موبدان ديگر نيز در بسياري از جاها با او هم آوا مي شوند.

در طول اين 5 روز مراسم گاهانبار در خانه هاي افراد يا آتشکده برپا مي شود و بعد از مراسم با توجه به توان مالي برگزار کننده گاهنبار به افراد شرکت کننده لرک (مجموعه اي ازخشکبار)، نان، ناهار و يا شام داده مي شود.

امروزه نيز در اکثر نقاط زرتشتي نشين گاهانبارها به مانند گذشته برپا مي شوند و ارزش خود را حفظ نموده اند.

سفره گاهانبار:
سفره گاهانبار از سفره هاي نماديني است که مفهوم وسيعي را دربردارد، برخي از اشيا بر سر سفره نشانه هايي از امشاسپندان هستند تا ما آنها را درنظر داشته باشيم.

امشاسپندان در لغت به معني مقدسان بي مرگ يا پاکان جاودان مي باشد. آنها را بايد بازشناساننده هاي وجود اهورامزدا دانست، به مفهومي بسيار ساده تر مي توان آنها را صفات و يا فروزه هاي اهورامزدا خواند.

8 تيرماه آغاز گاهان بار چهره ميديوشهم گاه

ماه تير زمان برگزاري" چهره ميديو شهم" است که آن را ميان تابستان معني نموده اند. از 8 تا 12 تير ماه گهنبار چهره ميديوشهم است.

واژه اوستايي ميديو يعني ميان و واژه شهم به معناي تابستان است كه هردو باهم معني ميان تابستان بزرگ كه هفت ماه است را معني مي دهد.

اين جشن دومين گاهنبار و از نخستين گاهان بار تا به اين جشن شصت روز است و در اين گاهان بار آب آفريده شده است.